شب‌های قدر وقتی چادر گل گلی سفید را سر می‌کردم و همراه مادر به مسجد می‌رفتم، وقتی نوبت به صد رکعت نماز قضا می‌شد، با تعجب به نمازگزاران نگاه می‌کردم. در دل کودکانه‌ام می‌گفتم: صد رکعت !! چقدر زیاد است. من هم بزرگ شدم می‌توانم صد رکعت نماز بخوانم و با سوالهایی در همین مایه‌ها، در گوشه‌ای ساکت به نظاره می‌نشستم. با یک خرما افطار می‌کردم و نماز مغرب را می‌خواندم و سر سفره‌ی افطار بر می‌گشتم. هنوز عکس یادگاری آن زمان، که مادر، ناگهانی از من انداخته بود؛ دستهای کوچکِ کودکانه‌ای که قرآن جلد سبز را، نزدیک چشم آورده و سر سجاده نشسته است، به تصویر می‌کشد و حال و هوای معنوی آن دوران را زنده می‌کند. ادامه…